27 junio 2007

Comparatio

Las comparaciones entre los seres humanos nos obligan a actuar de una forma totalmente falsa. De hecho, muchas de las acciones banales que hacemos a diario están motivadas por la comparación, es decir, actuamos bajo la amenaza que nos puedan comparar con “lo normal”, y por lo tanto evitamos que nos “encasillen”. Con este planteamiento tan etéreo no pretendo liberarme de la faja de nuestra sociedad, pues nunca fui un revolucionario en nada, sino simplemente desahogarme.
Si bien es cierto que han sido muchas las veces que la comparación ha servido a la humanidad para avanzar; ya sea en el campo de las empresas, política, medicina, universidad etc. muchas veces nos impiden disfrutar y actuar con sinceridad.
¿Por qué no puedo decir en voz alta que me aburre Y? ¿Por qué tengo que decir a X que le queda bien el nuevo peinado?¿Por qué hacer ver que trabajo cuando el jefe se pasea cerca de mi puesto?¿Por qué no puedo escupir lo que no me gusta?¿Ni a quien se lo merece?¿Y por qué no hacer el amor con H, una mujer que me saca 20 años?
Pues porque no es lo que procede. Porque los demás no lo hacen. No sé si es precisamente por eso mismo, que los demás no lo hacen, o que de verdad mi gusto es un poco “outsider”.
Por desgracia, si mañana hiciera lo que realmente me apetece estaría antes de anochecer, con mucha probabilidad, durmiendo en la Modelo.
Peccato, que dirían los italianos.
La vida sexual de l'home té dues fases, la primera, en què ejacula massa aviat, i la segona, en què ja no trempa.

Gran frase de l'escriptor Michel Houellebecq

25 junio 2007

Good vibrations

Aquesta és la pota ranca que m’ha acompanyat els darrers 10 dies. Avui, després de visitar el meu metge de capçalera a l’ambulatori i contra tot pronòstic, m’han tret el guix i m’han posat una bena compressora. Ben cutre, la veritat.

Però estic content. Content perquè en poques setmanes podré conduir de nou, caminar amb normalitat, dutxar-me sense haver de recolzar el peu dret a la tassa del lavabo i veure noies en top-less a la platja.

També perquè tinc ganes d’anar a treballar (sic) a l’agència i d’involucrar-me, per fi, en la ràdio local en la què vaig col·laborar el passat estiu.

Aquesta setmana però m’espera més pànxing, més lectures i acabar d’engreixar-me un pèl més. En ello estamos.

23 junio 2007

Lamentable

Lamentable és la imatge que ha donat la plantilla del Barça a Sud-àfrica. No pel partit ofert ni per les presses per agafar el trofeu i fotre el camp –del camp-, sinó perquè només Iniesta, Thuram, Belletti, Gio i Oleguer es van desplaçar a Pretòria per visitar a Nelson Mandela. Era voluntari, és clar.


Lamentable també és la nova prohibició imposada pel govern polonès de fer top-less a les dones. Els homes panxuts i amb tetes encara poden practicar-lo.
Polònia: un país que cada cop tinc més ganes que li fotin una patada al cul, el treguin d'Europa i l’enviïn a Vladivostok.

21 junio 2007


Goodbye temps universitaris

Àudio: El rayo verde (Sr. Chinarro)

Fary


Risueño, feo, afable, retaco, bonachón.

Hortera, saleroso, divertido.

Carismático, apreciado.

El Fary.

(20 de agosto de 1937-19 de junio de 2007)

El único “artista” que me gustó que traspasara la frontera de la gasolinera.


Adjetivos, y más adjetivos se me suceden en la cabeza al pensar en José Luís Cantero, “El Fary”. Todos ellos positivos. Excepto los atribuibles a su físico o saber vestir, claro está. Lo cierto es que hoy me he quedado de piedra al conocer su muerte. No me lo esperaba. Era –ya podemos usar este tiempo verbal- una persona, personita, que crees que no puede morir nunca. Aún me parece verlo esta misma noche, en directo, bailando, cantando y riendo en alguna gala casposa de TV1. Pero no. A partir de ahora será en diferido.

No me gustaba su música. Tampoco su vestir. Menos aún sus bailes. Tampoco los programas en los que salía. Ni la letra de sus canciones. Pero sí su manera de ver la vida, de hablar, de ser persona. Buena persona.

Ha muerto un artista. Callejero, pero auténtico.

Pd. Siempre nos quedará “eres más feo que el Fary comiendo limones”.

Audio: Paloma que pierde el vuelo (el Fary)

Link: http://www.youtube.com/watch?v=Pc3MnW3JLGk